FITdisk jest napisanym przez J. Dolence'a i M.A. Wooda z Florida Institute of Technology programem symulującym powstawanie i ewolucję dysków akrecyjnych w układach kataklizmicznych. Aplikacja jest przeznaczona dla środowiska Windows i całkowicie darmowa. Więcej na temat tego, czym są układy kataklizmiczne możemy dowiedzieć się chociażby z materiałów (dział Elementy Teorii) dostępnych na stronie Akademii Pedagogicznej w Krakowie. Rozważania teoretyczne, które doprowadziły do powstania kodu programu znajdziemy w pracy zatytułowanej: "FITDisk: A Cataclysmic Variable Accretion Disk Demonstration Tool" (Wood, Dolence i Simpson 2005). Autorzy jako minimalną konfigurację pozwalającą działać programowi określili: procesor 466MHz, 384 MB RAM i rozdzielczość ekranu co najmniej 1024x768. Mogę jednakże z całą odpowiedzialnością stwierdzić, że 466 MHz to zdecydowanie za mało, żeby móc mówić o bezproblemowym użytkowaniu FITdiska, szczególnie przy większej ilości symulowanych cząstek. Z drugiej strony aplikacja działa pod Windows 98SE, choć wśród wymagań minimalnych widzimy systemy z rodziny Windows XP i 2000. Jak możemy przeczytać w instrukcji obsługi programu, został on wyposażony w przyjazny dla użytkownika interfejs graficzny, a celem jego powstania było spopularyzowanie zagadnienia wśród miłośników astronomii, studentów, ale także i zawodowych astronomów. O tym, że obsługa programu faktycznie jest bardzo prosta można się przekonać samemu, czytając poniższy opis. Po uruchomieniu FITDiska możemy albo "stworzyć" nowy dysk, poprzez menu [File-New Disk], albo wgrać wcześniej nagraną symulacje (File-Open Recorded). Jeśli wybierzemy pierwszą opcję, na ekranie pojawi się okienko, poprzez które określimy parametry badanego przez nas układu (takie jak na rysunku 1). Podstawowymi parametrami symulacji są masy składników ukłądu podwójnego (Stellar Masses). Zmienimy je za pomocą dwóch suwaków: M1 oznacza masę składnika głównego (tracącego materię), natomiast q to stosunek mas obu gwiazd (M2/M1). Za jednostkę przyjęto masę Słońca (2x1030 kg). Masa towarzysza, okres orbitalny oraz odległość między składnikami, wyrażona w promieniach Słońca (7x108 m), są wyliczane automatycznie. W części nazwanej Simulation Parameters określamy między innymi ilość wzajemnych obiegów obu gwiazd (# Orbits) oraz liczbę symulowanych cząstek (# Particles). Domyślnie jest to 1000, maksymalnie 25000; im większą zadamy liczbę, tym więcej obliczeń będzie musiał wykonać komputer, co przy wolniejszym procesorze może znacząco wpłynąć na płynność animacji. Opcja # Steps b/n Displ Update określa, jak częśto program będzie odświeżał wyświetlany w oknie obraz układu, natomiast # Inj/dt precyzuje, jaka ilość cząstek w jednostce czasu ma przepływać z głównego składnika do dysku (do momentu osiągnięcia maksymalnej ilości, o której była mowa wcześniej). W menu [Options] znajdziemy opcje odpowiedzialne za wizualizację układu. Za pomocą Star Style zmienimy wygląd głównego składnika układu. Jego powierzchnia może być gładka (Filled), złożona z siatki (Wired Frame) albo punktów (Point Grid). Particle size odpowiada za to, jaki będzie rozmiar cząstek wchodzących w skład strumienia materii wypływającej z gwiazdy olbrzyma (oczywiście rozmiar w sensie ich wielkości na ekranie). Mamy do wyboru małe (Small) albo duże (Large) cząstki; na wybór będzie miał niewątpliwie wpływ sposób prezentacji animacji (na ekran komputera, poprzez projektor itp.). Najbardziej istotna jest jednak opcja Particle Colors, gdyż pozwala uzależnić kolor cząstek od gęstości materii (Density) albo temperatury (Temperature) panującej w danej części dysku. Kolejną funkcją FITDiska jest symulowanie krzywej zmian jasności układu kataklizmicznego. W tym celu musimy zaznaczyć opcje Start recording light curve at orbit# w menu [Option-Disk Setup] i podać, od którego okresu orbitalnego ma rozpocząć się rejestrowanie. Obok znajduje się również opcja pozwalająca zapisać animację ruchu składników (Start recording simulation at orbit#). Suwak znajdujący się poniżej (Recording Resolution) pozwala określić dokładność, z jaką FITDisk będzie zapisywał animację oraz krzywą zmian blasku, od najniższej (Low) do najwyższej (High), w której mamy 200 klatek na każdy obrót układu. Aby wgrać z dysku zapisaną wcześniej krzywą użyjemy [File-Open Light Curve]. Ze względu na długi czas obliczeń, przydatne może się okazać użycie opcji Output restart file every, zapisującej do pliku dane symulacji co pewien, wyrażony w okresach orbitalnych, czas. Pozwala nam to rozpocząć, w innym terminie, symulację od pewnego momentu, oszczędzając obliczeń początkowych. Wystarczy, że wczytamy za pomocą menu [File-Open Restart] zapisany wcześniej przez FITDisk plik wynikowy.